மனிதனும் பகுத்தறிவும்

இணைக்கட்டுரையாளர்கள்: தேவா -சிவா

உலகில் வாழுகின்ற உயிரினங்கள் அனைத்திற்கும் அறிவுள்ளது. மூளையின் செயற்பாடுகளுள் ஒன்றாகிய சிந்தனைச்செயற்பாடுதான் அறிவு என்ற சொல்லால் சுட்டப்படுகின்றது. சிந்தனை மட்டங்களைப் பொறுத்து ஓரறிவு தொடங்கி ஆறறிவு வரையாக உயிரினங்கள் பாகுபடுத்தப்பட்டுள்ளன. இதில் மனிதன் ஆறுவகையான அறிவுமட்டங்களையும் உடையவனாகக் கருதப்படுகின்றான். ஆறாம் அறிவு தான் பகுத்தறிவு எனப்படுகின்றது. சிந்தித்து, ஆராய்ந்து, பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு கண்டு, சந்தர்ப்பங்களுக்கேற்ப செயற்படுகின்ற ஆற்றல்கள் பகுத்தறிவுப் பண்புகளில் சிலவாகும். மனிதக்குரங்கு போன்ற சில விலங்குகளிடமும் இத்தகு பண்புகள் காணப்பட்டாலுங்கூட மிக உயர்மட்டச் சிந்தனைகள் மனிதர்களிடம் மட்டுமே உள்ளது. இதனால் மனிதர்கள் ஏனைய உயிரினங்களில் இருந்து மேம்பட்டவர்களாக மனிதர்களாலே கணிக்கப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், பகுத்தறிகின்ற சிந்தனைச் செயற்பாட்டை எல்லா மனிதர்களும் பயன்படுத்துகின்றார்களா? அதன்படி செயற்படுகின்றார்களா? சிந்திப்பதற்கும் சிந்தனையின் படிசெயற்படுவதற்கும் ஏதாவது தடைகள் உள்ளதா? அது அகத்தடைகளா? புறத்தடைகளா? என்பவற்றை ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

      ஒரு மனிதனுக்குச் சிந்தனை என்பது மிகவும் அடிப்படையான உடற்செயற்பாடாகும். புலன்களால் இயற்கையோடு இடைவினையுறவு கொள்ளும் போது சிந்தனை தொடங்குகின்றது. எல்லாவற்றுக்கும் கேள்வி எழுப்புவது சிந்தனையின் இயல்பு. வினாக்களுக்கு விடையாக அவனுக்குள் அனுபவங்கள் சேகரிக்கப்படுகின்றன. தன்னைச்சுற்றியுள்ள ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் அறியவிரும்புகின்றான். தன்னைப்பற்றி, தன் குடும்பத்தைப் பற்றி, சமூகம், உயிர்கள், பௌதிகப் பொருட்கள் என்பன பற்றி என அவனது சிந்தனை விரிவடைந்து கொண்டே செல்கின்றது. இவ்விரிவடைதல் நிலைதொடர்ந்து அங்கீகரிக்கப்பட்டால், எங்கே தமது தலைமைத்துவத்திற்கும் சமூக அந்தஸ்த்து நிலைக்கும் ஆப்புவைக்கப்பட்டு விடுமோ என்று பயந்துபோய், அதை வெளிக்காட்டாமல் மறைத்து, இல்லாதது பொல்லாததைக் கூறி, சிந்திப்பவர்களைப் பயமுறுத்தி, சிந்தனையைஅடக்கி, முடக்கி, சலவை செய்து தாங்கள் எதிர்பார்ப்பது போல் மக்களைச் சிந்திக்கச் செய்வதில் வெற்றிபெற்றவர்கள்தான் இன்று பெரும்பாலும் தலைவர்களாக, எஜமானர்களாக இருக்கிறார்கள்.

சிந்தனையை முடக்கிக் கொண்டவர்கள் மிக உயரிய, விசுவாச மிக்கஊழியக்காரர்களாக இருக்கிறார்கள். உயிரியானது கருவில் உருவாகும் போதே அதன்சில இயல்புகள் தீர்மானிக்கப்பட்டுவிடுகின்றன. அதனை நாம் பரம்பரை என்போம். அவை எல்லா உயிரினங்களுக்கும் பொதுவானவை. பிறந்த பின் சூழல் காரணமாக சில இயல்புகளைப் பெற்றுக்கொள்கின்றன. அதாவது சில இயல்புகள் இயற்கையாகவும் சில இயல்புகள் சூழல் காரணமாகவும் ஏற்படுகின்றன. எத்தகைய இயல்புகளாயினும் சிந்தனையின் மூலம் அவற்றைச் செப்பனிட்டுக் கொள்கின்ற ஆற்றல் மனிதர்க்கு உண்டு. அவ்ஆற்றலை வளர்த்து விட வேண்டிய பாரிய பொறுப்பு சகமனிதர்களை உள்ளடக்கிய சமூகத்திற்குஉண்டு.

      இங்கு சமூகம் என்பதனால் பெரிதும் கருதப்படுவது சமூகநிறுவனங்களே ஆகும். குடும்பம், பாடசாலை, சமயநிறுவனங்கள், பொதுச்சங்கங்கள், கழகங்கள், சபைகள், கட்சிகள் போன்ற அமைப்புக்கள் சமூக நிறுவனங்களாக உள்ளன. அளவில் சிறியதாகவோ, பெரியதாகவோ எல்லாச் சமூகங்களிலும் இந்நிறுவனங்கள் உள்ளன. சில நிறுவனங்கள் அரசுக்குச் சொந்தமானவையாக, பொதுவாகஇயங்க, சில நிறுவனங்கள் குறிப்பிட்ட அங்கத்தவர்களின் நலன் சார்ந்து இயங்குபவையாகவும் உள்ளன. எவ்வாறாயினும் அவைதமது அங்கத்தவர்களைச் சுயமாகச் சிந்தித்துச் செயற்பட அனுமதிக்கின்றனவா என்பது சந்தேகமே. இதன்காரணமாக, தனி மனிதர்கள் தமது சுயசிந்தனை இழந்து,  சுயசெயற்பாடிழந்து உள்ளதை உள்ளவாறு அறியாமல் நிறுவனங்களுக்குத் தலைமை தாங்குகின்ற ஆதிக்கச் சக்திகளின் சிந்தனைத்திணிப்புக்களையே, செயல் திணிப்புக்களையே தமதென்று மயங்கி நின்று ஏற்றுசெயற்படுகின்ற போக்கு பின்தங்கிய சமூகங்களிலே இயல்பாகக் காணக் கூடியதாகவுள்ளது.

இதில் இன்னும் ஒரு வேடிக்கையான விடயம் என்னவென்றால், தலைமை தாங்குபவர்களிலும் ஒரு சாரார் சிந்தனை தெளிவற்றவர்களாக, தமக்கு முன்பு வழிநடத்தியவர்களின் கருத்துக்களைத் தமது சொந்தக் கருத்துக்கள் போல் அவர்களையறியாமலேயே ஏற்றுக் கொண்டு அப்படியே தொடர்கின்றவர்களாக உள்ளனர். இன்னுஞ் சிலர் அதுவே ஆள்வதற்கு, அடக்கி வைப்பதற்கு சிறந்த கருவி என்பதை அறிந்துகொண்டு, தம் சிந்தனை தெளிவாக இருந்தாலும் தமக்குக் கீழ் உள்ளவர்களை உரியவாறு சிந்திக்க வழிப்படுத்தாது தடுத்து விடுகின்றனர். தாங்கள் நடித்து, தங்களை நம்பியவர்களின் அறிவை மழுங்கடித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

தொண்டர்கள் சுயமாகச் சிந்திக்கக் கூடியவர்களாக ஆகிவிட்டால் தலைவர்களுக்கு மரியாதை இருக்காது. எந்தத் தலைவனுக்கும் எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்கும் தொண்டனைப் பிடிப்பதில்லை. எந்த மேலதிகாரிக்கும் தன்னை விடப்புத்திசாலியான ஊழியன் மேல் வெறுப்புவரும். தலைவர்களின் ஏகோபித்த விருப்பம் என்னவெனில், இட்டகட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிகின்ற, நன்கு உழைப்பைத் தரக்கூடிய, தன்னைப் புகழ்கின்ற, தக்க தருணத்தில் தனக்காக உயிரையே விடக்கூடிய ஒப்பற்ற ஊழியக்காரர் வேண்டும். ஆனால்சுயமாகச்சிந்திக்கக்கூடாது.

இத்தகைய ஊழியக்காரர்கள் கிடைத்துவிட்ட தலைவரை யாராலும் அசைக்க முடியாது. தலைவர்கள், ஊழியக்காரர்களால் தமக்குச் சேர்ந்த பெருஞ் செல்வத்தைக் கிள்ளிக் கிள்ளிக் கொடுப்பார்கள். ஊழியக்காரர்களோ, அள்ளியள்ளித் தருகின்ற வள்ளல் என தலைவரை வானுயரப் போற்றுவார்கள். அவ்வப்போது கூட்டங்கூடி இதுவரை ஒரு சந்தர்ப்பத்திலேனும் சுயபுத்தியைப் பயன்படுத்தாதிருந்தமையைப் பாராட்டி, அதி சிறந்த ஊழியக்காரர்களுக்கு சான்றிதழ்களும் விருதுகளும் தரப்படும். புளகாங்கிதமடைந்து போன விருதுபெற்ற ஊழியக்காரன் அடுத்த சந்ததியையும் அடகுவைத்து மகிழ்வான். இத்தகைய பொய்யுறவுக்கு சுயசிந்தனையும் விழிப்புணர்வும் கொண்ட பகுத்தறிவுச் செயற்பாடு துளியும் தேவைப்படாது.

சுயசிந்தனை ஏற்பட்டுவிட்டால் புத்தி கேள்வி கேட்கத் தொடங்கிவிடும். விடை காண்பதற்காகத் தேடல் தொடங்கிவிடும். தேடல் தொடங்கிவிட்டால் தெளிவு பிறந்துவிடும். தெளிவு விழிப்புணர்வைத்தரும். விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டுவிட்டால் ஏமாற்றவும் முடியாது, ஏமாறவும் முடியாது. இத்தகுவிழிப்புணர்வு நிலையை சாதாரண மக்கள் கூட்டம் எட்டிவிடக் கூடாதென்பதற்காக எத்தனை மாயாஜாலங்களைத் தலைமைகள் நிகழ்த்தியிருக்கின்றன, நிகழ்த்திக் கொண்டுமிருக்கின்றன.

”ஏற்கனவே எல்லாமே நிருணயிக்கப்பட்டுவிட்டன. விதியின்படி தான் அனைத்தும் நடந்தேறுகிறது” என வினா எழாதபடிக்கு விளக்கந் தருகிறது ஒரு அன்பர் கூட்டம். இந்த விளக்கமே தம் வருவாயை இழக்கச் செய்யும் போது ”எல்லாவற்றுக்கும் பரிகாரம் (பிராயச்சித்தம்) செய்துகொள்ளலாம்” என்கிறது. அதாவது, விதியை வெல்லலாம் என்கிறது. தலைமைக்கு எதிராகக் கேள்வியே கேட்கக் கூடாது என்கிறது இன்னொரு அன்பர் கூட்டம். கேட்டால் “நிந்தனை“ என்கிறது.

கேள்வி கேட்பது தீயசக்திகளின் இயல்பு என்கிறது. மீறிக் கேட்பதும் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருப்பதும் பெருந்தீங்கினைத் தரும். ஏற்கனவே பெருஞ் சக்திச் செலவில் பல்வேறு நுட்பமுறைகளைக் கையாண்டு மேலுலகத்தில் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் “வதை கூடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கும்“ எனப் பயமுறுத்துகிறது. இன்னுமொரு உப அன்பர் கூட்டம் சொல்கிறது ”நீ என்ன தான் நல்லவனாக இருந்தாலும் நல்ல சிந்தனை, செயற்பாடு இருந்தாலும் தலைவரை ஏற்றுக்கொள்ளாதவரை மீட்சியில்லை” என்று.

”எங்கள் தலைவரைத் தவிரவேறுயாரும் தலைவரில்லை, இருக்கவும்முடியாது“ என்கிறது இன்னொரு அன்பர் கூட்டம். ஆக, இவ்விடயத்தில் எல்லா அன்பர் கூட்டத்தினருமே தங்கள் தலைவர்தான் உண்மைத் தலைவர் என்பதிலும் தலைவரின் பேச்சுக்கு மறுபேச்சுப் பேசக்கூடாது என்பதிலும் கருத்தொற்றுமையோடு உள்ளதோடு, ஊழியக்காரர்கள் சரியாக நடந்துகொள்கிறார்களா என்பதைக் கண்காணிக்கும் உன்னத உளவுப் பணிச்சேவையிலும் ஈடுபட்டு, அந்தப் பணிச்சுமையில், தலைவரின் கூற்றுக்களைத் தாங்கள் கோட்டை விட்டதை அறியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

மனிதகுலத்தைக்காக்க, தகாத செயல்களை நிறுத்தி நல்வழியில் சமூகத்தை வழிநடத்துவதற்காக சில ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்தலைவர்கள் எனத் தோன்றியவர்களால் சொல்லப்பட்ட, செய்யப்பட்ட கருத்துக்களையும் செயல்களையும் காலத்தையும் மறந்து, நடைமுறைச்சாத்தியத்தையும் மறந்து பரப்புரை செய்கிறார்கள் நம்எஜமானர்கள். எஜமானர்களின் அகராதிப்படி, பகுத்தறிவு என்பது நிபந்தனையின்றி தலைவர்களிடம் சரணாகதி அடைவதும் எஜமானர்களால் விளைவிக்கப்படும் எல்லாத் துன்பங்களையும் தாங்கிக் கொண்டு சேவை செய்வதும் நித்தமும் மறந்துவிடாமல் தலைவர் புகழ்பாடுவது மானசிந்தனைக்கும் செயற்பாட்டுக்கும் மட்டும் பயன்படுத்த வேண்டியது எனப் பொருள்விளக்கம் தரப்படுகிறது. இவ்வாறான பகுத்தறிவு மட்டுப்பாட்டின் படிஒழுகுகின்றவர்களுக்குப் பரிசாகதங்கள் தலைவர்களிடம் எடுத்துரைத்து சிருட்டிக்கப் பட்டிருக்கின்ற சொர்க்கத்தையே நித்தியமாகத் தரவைப்போம் என எஜமானர்கள் உறுதி மொழி வழங்குகின்றார்கள்.

இங்கேயே சொர்க்கத்தை அனுபவிப்பவர்களால் நரகத்திற்குள் எப்போதோ தள்ளப்பட்டுவிட்டோம் என்பதைக் கூட அறியாத மக்கள் தொடர்ந்தும் இல்லாத சொர்க்கத்தை அடைந்துவிடலாம் என்ற ஆசையில் அயராது உழைக்கிறார்கள். உழைப்பைச் சுரண்டி ஏகபோகமாக வாழ்பவர்களோ ”ஏழைகளாக இருப்பதே பெரும்பேறு” எனப் போதிக்கிறார்கள்.

போதிப்பவர்கள் அனுபவிக்கின்ற சுகபோகங்களையும் அவர்களுக்கு சமூகத்தில் கிடைக்கின்ற தன்னிகரற்ற சமூக அந்தஸ்த்துக்களையும் மனங்கொண்டு தாங்களும் அத்தகையதொரு நிலைக்கு வர ஆசைப்படுகின்றவர்களுக்கும் குறைவில்லை.

இவ்வாறு வழிவழியாக “நல்ல“ சிந்தனைகளைப் போதிப்பவர்கள் புறத்தடைகளாக இருக்க, மறுபிறப்பு ஐசுவரியங்கள் நிறைந்தனவாக இருக்கவேண்டும், இறப்புக்குப் பின்னும் வாழ்வு தொடரவேண்டும், அதுவும் சொர்க்காபுரியில் இருந்து முடிவில்லாத சுகபோகங்களை அனுபவிக்கும் வகையில் அமைய வேண்டும் எனும் பேராசைகள் அகத்தடைகளாக இருக்க, இந்த அகப்புறத்தடைகளால் பெரும்பாலான அப்பாவி மக்கள் பகுத்தறிவு சார்செயற்பாடுகளை மட்டுமல்ல, தமக்குக் கிடைத்த நிகழ்காலவாழ்க்கையையும் இழந்துவிடுகிறார்கள் என்பதே நிதர்சனமாகும்.

மனித வாழ்க்கை என்பதே பகுத்தறிவுடன் வாழ்வதுதான்.

இணைக்கட்டுரையாளர்கள் : தேவா – சிவா

தான் தோன்றித் தாண்டவராயர்கள்

                                                   இணைக் கட்டுரையாளர்கள் : தேவா -சிவா

“பெரும்பான்மையின் மவுனம் அது சிறுபான்மையின் மீதுபிரயோகிக்கும் வன்முறையையும் விடக் கொடியது”

மனிதன் தன்னைச் சமூகமாக தகவமைத்துக் கொண்டகாலம் தொட்டே அவன் கூடிமகிழ்ந்திருக்கும் தேவையைப் புரிந்து கொண்டான். விழாக்களை ஏற்படுத்திய மனிதன் காலப்போக்கில் தன் பயணத்தில் சேர்த்துக் கொண்ட சமய அடிப்படையிலும் விழாக்களை உருவாக்கிக் கொண்டான். சமூக, சமயரீதியான விழாக்கள் பிரத்தியேக சமூக, சமயமக்களால் அனுசரிக்கப்பட்டு பின்பு ஓரின, பல்லின சமூகங்களில் அவை விடுமுறைகளாக மாறின. இன்றைய அரசியலின் அசைவு குறிப்பாக வடமாகாணசபை தேர்தலின் பின்பு, இன ரீதியான நல்லிணக்கத்தினை நோக்கிய நகர்வாய் இருக்க வேண்டிய தேவையைப் புரிந்து கொண்டுள்ளது.

இனரீதியான நல்லிணக்கம் முதலில் தொடங்க வேண்டிய ஆரம்பப் புள்ளியாக தமிழ்குழுமங்களுக்கு இடையிலான இணக்கத்தைக் கொள்ளலாம். மாகாணசபை முதல்வரின் ஆரம்ப உரையில் வலியுறுத்தியவை நம்பிக்கை தருவதாகவும் திசையறியாது குழம்பியிருந்த தமிழ்மக்களுக்கு திசைகாட்டிபோலவும் அமைந்தது. இனங்களுக்கான உறவுப்போரில் பாரிய சீரழிவினை எட்டியதுடன் ஒருவர் மீதான மற்றையவரின் நம்பாத்தன்மையையும் வளர்த்துவிட்டது. தன்குழுமத்தின் நியாயத்தினை அது நியாய அடிப்படை இல்லாவிடினும் நியாயமாக சித்தரிக்கும் போக்கும் மற்றைய இனக்குழுமங்களைவிட தன்னை முன்னிலைப்படுத்தும் முயல்விலும் நீடித்திருக்கும் நிலைதொடர்கிறதே அன்றி சிந்தனை மாற்றத்துடன் ஆக்கபூர்வமான நம்பிக்கை அடிப்படையை கட்டியெழுப்ப எந்தவிதத்திலும் தயாராக இல்லை என்பது வருத்தத்துக்குரிய யதார்த்தம்.

பெரும்பான்மை, சிறுபான்மையை அடக்குவதும் அல்லது படிநிலையில் சிறுபான்மைக்கு அதிகாரம் வாய்ப்பின் பெரும்பான்மையை ஒடுக்குவதும் நடந்துகொண்டே தான் வருகிறது. தான் ஒடுக்கப்படும் போது அலறுகிறவன் மற்றவனைதான் அடக்குவதை ஒப்புக் கொள்ள மறுக்கின்றான். சமத்துவம் கோருபவன் சமூக அடுக்கில் தனக்கு கீழ் உள்ளவனை சமமாகப்பார்க்க சம்மதிப்பதில் மனிதநாகரீகத்தின் தோற்றம் அவனை நெறிப்படுத்தவும் சமூகத்தின் ஓர் அங்கமான அவன் சமத்துவத்தினை சமூக நலன்களின் தேவையாகக் கொண்டு வளர்த்தெடுக்கவுமே உருவானது.
இந்த முயற்சியில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தும் ஆரம்பப் புள்ளியிலேயே சுழன்றுகொண்டோ அல்லது பின்னடைவுகளில் மேன்மைத்துவம் அடைந்து கொண்டு வந்திருப்பதுடன் சந்ததிக்கடத்தல்களில் இன்னும் அழிவிற்கான முன்னெடுப்புக்களையே தந்து விட்டுப் போகின்றான்.

சமத்துவத்தில் மனிதனின் நம்பிக்கையின்மை தொடரக்காரணம் என்ன என்பதனை உளவியல், தத்துவார்ந்த, வாழ்நிலை, சமூகச்சூழல் என பல பிரிவுகளில் பகுத்தும் தொகுத்தும் ஆராய்ந்தவர்கள் இதனைவிட இன்னும் பலதுறைகளாக நுணுக்கி ஆராய்ந்தவர்கள் எல்லோருமே ஓர் அடிப்படையை விட்டு விலகி செல்ல முடியாது. நம்பிக்கை இல்லாவிடின் எந்தமாற்றமும் சமூகத்தில் அரும்பவோ வேரூண்றி நிலைக்கவோ வாய்ப்பில்லை.

எனவே பல்கூறுகளாகப் பிரிந்து எதிர் எதிர்த்திசைகளில் பிரயாணித்துக்கொண்டு சிதறிக்கிடக்கும் சமூகக் குழுமங்களும் அதன் அங்கத்துவமான தனிமனிதர்களும் சமத்துவத்தின் மீது நம்பிக்கை வைக்காவிடில் முரண்கள் தீரப்போவதில்லை. இலங்கை இனக்குழுமங்களின் பிரிவினை அடையாளப்போக்கு, சமூகத்தை தனித்தனிதீவுகளாக்கி, ஒன்றிணைந்த வளர்ச்சிப்போக்குக்குத் தடையாக இருந்தது. இந்தப் பிரிவினைகளைச் சமூக, மொழி, இன, பிராந்திய, சாதி, சமயம் என்று வளர்த்துவிட்ட அந்தந்தக் குழுமங்களின் “இனமானஉணர்வாளர்”களுக்கு வேண்டுமானால்அவர்களின்சமூக அதிகாரநிலைக்கும்நல்வாழ்க்கைக்கும் உதவியதே அன்றி, சமூக முன்னேற்றத்திற்கும் தனிமனிதசுதந்திரத்திற்கும் மதிப்பிற்கும் எதையுமே செய்து விடவில்லை.

சிங்களப்பாடசாலைகள், இசுலாமிய பாடசாலைகள், தமிழ்பாடசாலைகள் என இலஙகைப் பாடசாலைகள் மூவகைப்பிரிவினுள் அடங்கும். கடந்த தீபாவளி வாரவிடுமுறைநாளில் வந்ததால் முதல்நாளான வெள்ளிக்கிழமை தமிழ்பாடசாலைகளுக்கு விடுமுறைநாளாக அறிவிக்கப்பட்டது. இந்துக்கள், கிறீத்தவர்கள், இசுலாமியர்கள் என மூன்று மதமாணவர்களும் தங்கள் மதம்சார் பாடசாலைகளில் தனியனாக மாத்திரம் கற்பதில்லை, ஆங்காங்கே பிறமதமாணவர்களும் ஒருபாடசாலையில் பெரும்பான்மை மதமாணவர்களுடன் சிறுதொகையில் கல்வி கற்பதும் வழமையும் நடைமுறையும்.
ஆனால் அரசால் கொடுக்கப்பட்ட சலுகை விடுமுறையை சிலபாடசாலை அதிபர்கள் தங்கள் சுயஅதிகாரத்தில் இரத்துச் செய்து தீபாவளிக்கு கொடுக்கப்பட்ட விடுமுறையில் பாடசாலையை “கர்மசிரத்தையாக”நடாத்தியுள்ளனர்.

மன்னாரில் ஆறுபாடசாலைகள் இவ்வாறு அவ்விடுமுறையில் கற்பித்தலை நடாத்தியதாக தெரிகிறது. அறியப்படாததன்எண்ணிக்கை?
முதலில் ஒருபாடசாலை அதிபருக்கு அரச சலுகைவிடுமுறையை இரத்துச்செய்யும் அதிகாரம்இருக்கின்றதா என்பதனை அந்தத்திணைக்கள அதிகாரிகளுக்கு விட்டுவிடுவோம். வெள்ளி பாடசாலைக்குப் போகாவிடில் வரவில் குறைவு, போனால் என் பண்டிகையின் விடுமுறை எனக்கு மறுக்கப்படுகின்றது என்ற மாணவனின் நிலையை ஒருபக்கம் புரிய முனைவதுடன் களியாட்டங்களுக்காகவும் விளையாட்டிற்காகவும் வரவேற்புக்கள், பிரியாவிடைகளுக்காக எத்தனை முறைகள் இதேபாடசாலைகள் பகுதியாகவோ முழுதாகவோ இயங்காமல் இடைநிறுத்தப்பட்டிருக்கின்றன? அப்போதெல்லாம் இந்த “கடமைவீரர்கள்”ஏன் பாடசாலையை தொடர்ந்து நடாத்தவில்லை?

இங்கு தான் நாம் சமூகமுரணான காரணிகளை பார்க்கமுடிகிறது. பெரும்பான்மை என்றஅலட்சியம், சமத்துவத்தில் நம்பிக்கை இல்லை, மாணவர் நலனில் அக்கறை என்ற போலித் தோற்றப்பாட்டை உருவாக்கல் என அவை விரிந்து கொண்டே போகும். மீண்டும் ஆரம்பப் புள்ளிக்கே வருவோம், இன்றைய அரசியல் சூழலில் சமூக நல்லிணக்கம், பரஸ்பர நம்பிக்கை என்பனவற்றின் தேவை அதனை நோக்கிய நகர்வு என்பன எவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது என்பதெல்லாம் கணக்கில் எடுக்கப்படவில்லை. என் அதிகார எல்லைக்குள் நான் எடுக்கும் முடிவு எவற்றையெல்லாம் அரும்ப முன்னே கிள்ளிவிடுகிறது என்ற கவனமில்லாத தான்தோன்றித்தனம், இன்னும் எத்தனை சந்ததிக்குத்தான் நாம் இந்த அலட்சியத்தையும் அழிவையும் விதைத்து விடப் போகின்றோம்?

ஏன் நம்“சமூகத்தலைமைகள்”இது பற்றி பேசுவதில்லை? ஏன் என்பதற்கு இக்கட்டுரையில் எங்கோ பதிலும் ஒழிந்திருக்கலாம்.

நன்றி:  இணைக் கட்டுரையாளர்கள் : தேவா -சிவா

ஸ்ணோடனும் பாப்பரசரும்

                                                                             பிரதியாக்கம் – சிவா – தேவா

கத்தோலிக்க திருச்சபையின் ஊசல்வாடை நிறைந்த அறைகளை ஊடறுத்துப்பாயும் புதிய காற்றாய் பாப்பரசர் பிரான்சிஸ் மக்கள் மனதில் அலை அலையாய் உணர்ச்சிகளை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கின்றார். சிவப்பு வெல்வெற் காலணிகளை தவிர்த்து சாதாரண காலணிகளை அணியும் இவரது வாசினைப்பட்டியலில் Dostoevsky , Cervantes எழுத்தாளர்களும் அடக்கம். திருச்சபையின் ஒழுக்கக்கோட்பாட்டை மறுக்கவில்லை என்றாலும் ஓரினச்சேர்க்கையாளரின் வாழ்க்கைமுறையை மனிதாபிமான கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கிறார்.

ஓர் அவிசுவாசி தன் மனச்சான்றின்படி வாழ்வானேயாயின் அவன் நரக நெருப்பிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்வான் என இத்தாலிய பத்திரிகை லா றிப்பப்ளிக்காவிற்கு அவிசுவாசிகள் பற்றி அவர் எழுதிய கடிதம். இவை எல்லாவற்றையும்விட ஆச்சரியமும் அதிர்சியூட்டுவதுமாக அமைந்தது அவரின் தீர்க்கமான முடிவான “ தன் மனச்சான்றிற்கு காதுகொடுத்து அதன்படி நடப்பது என்பதின் பொருள் நன்மை, தீமை என்பனபற்றி உணர்ந்து முடிவெடுத்தல்”.

அதனை இன்னொருவிதமாக சொல்வதாயின் கடவுளோ , திருச்சபையோ நாம் எப்படி வாழவேண்டும் என்று நமக்குச் சொல்லத்தேவையில்லை, எங்கள் மனச்சான்றே போதுமானது. பற்றுறுதியுடைய புரட்டஸ்தாந்து கூட இத்துணைதூரம் போகமாட்டார்கள். புரட்டஸ்தாந்து கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையில் இணைப்பாளனாய் மதகுரு தேவையில்லை எனக்கூறுகிறது. பாப்பரசரின் கூற்றோ மனிதனிற்கு கடவுளே தேவையில்லை, அதனையும் வெட்டிவிடு எனக்கூறுவதுபோல் இருக்கிறது.

கால ஓட்டத்திற்கேற்ப கத்தோலிக்க திருச்சபை தயாரில்லாதிருந்திருந்தால் அது இந்த நீண்ட நெடிய காலத்தை கடந்து வந்திருக்காது. அதீத தாரண்மியவாதகாலமான இக்காலத்தை பிரதிபலிப்பது போலவே பாப்பரசரின் கூற்றும் அமைந்துள்ளது. இருப்பினும் இது சிறிது குழப்பமாகத்தான் இருக்கின்றது. ஒரு கிறித்தவ நம்பிக்கையாளனாக பாப்பரசர் நல்லவை, தீயவை பற்றிய கேள்வியை எழுப்பி ஒழுக்கரீதியாக எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதற்கெல்லாம் திருச்சபையின் சட்டதிட்டங்களுக்கும் புனிதமறைநூல்களுக்கும் அமையவே தன் வாதத்தினை வைத்திருக்கவேண்டும். கி்றித்தவர்கள் எது சரி எது பிழை என்பதனை பரிசுத்தத்தின் அடிப்படையில் பார்ப்பதுடன் ஒழுக்கத்தினை உலகளாவியதும் ஒரு கூட்டுமுயற்சியாகவுமே பார்க்கின்றனர்.

அமெரிக்க அரசின் முன்நாள் இரகசியத்தகவல் சேகரிப்பாளரான எட்வேட் . ஜே. ஸ்ணோடன் தன் அரசு குடிமக்களை வேவுபார்ப்பதை எதிர்த்து இரகசியத்தகவல்களை வெளியிட்டார். அவர் ஒரு கிறித்தவர், ஏன் கடவுள் நம்பிக்கை அற்றவராகக்கூட இருக்கலாம். புதிய பாப்பரசரின் ஒழுக்கம் பற்றிய கருதுகோளுக்கு அவர் மிகப்பொருத்தமானவராக தெரிகிறார். ஸ்ணோடன் தான் செய்ததை உள் உணர்வின் அடிப்படையில் செய்ததாகவே சொல்கிறார். பொதுநன்மை என்பது முற்றும் முழுவதுமாக அவர் பார்வையில் தனிமனித நடவடிக்கையாகவே இருந்துள்ளது.

சமயம் தோன்றாக்காலத்தில் ஒழுக்கநடைமுறைகள் , தனிமனித மனச்சான்று அடிப்படையாகவே இருந்திருக்கலாம். சமயப்புனிதநூல்கள் நன்மை, தீமை பற்றி கூறமுடியாவிடில் நாங்களே அதுபற்றிய முடிவை எடுக்கவேண்டியுள்ளது. சனநாயகத்தால் இதுபற்றிய முடிவை தரக்கூடிய தோற்றப்பாட்டைக்கூட ஏற்படுத்தமுடியாது. சனநாயகம் முரண்களுக்கான தீர்வினை சட்டப்படி அமைதிக்கு பங்கமின்றி உருவாக்கவே வடிவமைக்கப்பட்டது. வாழ்வின் நோக்கம், ஒழுக்கம் என்பன அதன் செயற்பரப்பெல்லைக்குள் இல்லாதது.

ஆயினும் சனநாயக அரசியல், சமய ஆதிக்கத்தைக்கொண்டதாக இருக்கவாய்ப்புண்டு, சமய ஆதிக்கத்துடன் இருப்பதும் தெரிந்தவிடயமே. அய்ரோப்பிய அரசியலில் கிறித்தவசனநாயகக்கட்சிகள் அங்கம் வகிக்கின்றன. இஸ்ரேயல் பழமைவாத யூதமதக்கட்சி அரசியலில் உள்ள நாடு, அமெரிக்க அரசியலில் கிறித்தவச்சிந்தனைகள், அடையாளங்களின் நிரம்பல் இருப்பினும் அதுமட்டுமே தனியான செல்வாக்குச் செலுத்துவதாக கூறமுடியாது. இஸ்லாமியர்கள் தங்கள் நம்பிக்கையை அரசியலில் சனநாயகம் அற்ற முறையில் நுழைக்கமுயல்கின்றனர். சமயநீக்கம் செய்யப்பட்ட சோசலிசம் போன்ற அரசியல் சித்தாந்தங்களுமுள்ளன. இவை கூட வலுவான ஒழுக்க விதிகளை பகுதிப்பிரிவாகக்கொண்டவை. சோசலிச கொம்யூனிசகட்சிகள், கத்தோலிக்க திருச்சபைக்கு எந்தவிதத்திலும் குறைவற்ற கறாரான நல்லவை, தீயவை பற்றிய பார்வை உள்ளவை, அத்துடன் பொதுநன்மை பற்றி தீர்க்கமான கொள்கையுடையவை. மக்கள் சனநாயகம், பல நாடுகளில் கிறித்தவ அடிப்படை கொண்டவையாக இருக்கின்றது என்பதையும் பார்க்கப்படவேண்டியதொன்று.

ஜேர்மனிய அரசுத்தலைவர் அங்கலா மார்களின் கிறித்தவ சனநாயகக்கட்சி கடந்த தேர்தலில் மாபெரும் வெற்றியை ஈட்டியது, இருந்தும் கிறித்தவம், அய்ரோப்பிய அரசியலில் விரைவாக செல்வாக்கு இழந்துவரும் ஒரு சக்தி. எல்லா இடதுசாரிகட்சிகளும் கிறித்துவத்தை விட வேகமாக செல்வாக்கை இழந்துகொண்டுபோகின்றன. சோசலிச சித்தாந்தத்தின் மீதான கொஞ்ச நஞ்ச நம்பிக்கையும் எண்பதுகளின் இறுதியில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் உடைவுடன் சிதறிப்போய்விட்டது.

1960 களின் சமூக எழுச்சி, 1980 களின் பொருளாதாரப் பெருவெடிப்புக்கள் புதுவகையானதொரு தாராளவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதற்கு தெளிவான ஒழுக்க அடிப்படை ஒன்று இல்லாததுடன் பல அரசுகள் தனிமனித சுதந்திரத்தை தங்குதடையின்றி மீறவும் வழிவகுத்துள்ளது. பல வழிகளில் நாம் நுகர்வோராகவே அன்றி குடிமக்களாக பார்க்கப்படுவதில்லை. முன்நாளைய இத்தாலிய பிரதமர் சில்வியோ பேர்லூஸ்கோணியின் கட்டற்ற தனிப்பட்ட, பொருளாதார நடவடிக்கைகள் அவரை தற்போதைய தாராளக்கொள்கைக்காலத்தின் பொருத்தமான அரசியல்வாதியாக மாற்றியது.

சமூகம்சார் நடவடிக்கைகளுக்கு ஒரு ஒழுக்க அடிப்படையை உருவாக்க ஏதேனும் புதிய வழிவகைகள் உள்ளனவா? சில Utopian கள் இணையத்தளம், சமூக வலைத்தளங்கள் மூலம் உலகை மாற்றி அமைக்கும் என நம்புகின்றனர். சமூக வலைத்தளங்கள் மக்களை ஒன்றுதிரட்ட உதவும் என்பதில் சிறிது உண்மை உள்ளதென்பதை மறுக்கமுடியாது. ஆயிரக்கணக்கான சீனமக்கள் , சீன அரசு அங்கு நடந்த நிலநடுக்கத்தகவல்களை மட்டுப்படுத்தி வெளியிட்டபோது சமூக வலைத்தளங்களினால் ஒன்றுதிரண்டு தம் சக குடிமக்களுக்கு உதவியிருக்கிறார்கள்.

உண்மையில் இணையம் நம்மை எதிர்த்திசையை நோக்கியே நகர்த்துகிறது. மனிதனை தற்காதல்( Narcissistic) கொண்ட நுகர்வோன் ஆக்குகிறது. தனது “லைக்ஸ்” களை வெளிப்படுத்துபவனாகவே அன்றி யாருடனும் ஆழமான தொடர்பற்றவனாக தன் தனிப்பட்ட வாழ்வின் எல்லா விபரங்களையும் பகிர்ந்துகொள்பவனாக மாறத்தூண்டுகிறது, அதனை செய்ய உற்சாகப்படுத்துகிறது. பொதுக்கருத்தை வளர்த்தெடுகக்வும் பொதுநோக்கை உருவாக்கவும் சரி,பிழை என்பனவற்றை அலசி ஆராய வரையறுக்க இது ஓர் அடித்தளமாக அமையாது.

இணையத்தளம் செய்ததெல்லாம் வியாபாரத்திற்கு நம் வாழ்க்கைபற்றிய தகவல் குவியலை சேகரிக்க உதவியதுதான். பெரிய வியாபாரங்கள் இத்தகவல்களை பெரிய அரசுகளிடம் கொடுத்தன. இதனால்தான் ஸ்ணோடனின் மனச்சாட்சி அரசின் இரகசியத்தகவல்களை எங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளத்தூண்டியது.

சிலவேளை ஸ்ணோடன் எங்களுக்கு ஓர் உபகாரம் செய்திருக்கலாம் , அவ்வளவு தானே ஒழிய தனது நம்பிக்கைக்கும் இன்றைய அதீத தாராண்மியவாதத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியை நிரப்ப முயலும் பாப்பரசர் தேடும் மனிதனாக ஸ்ணோடனை என்னால் பார்க்கமுடியவில்லை.

Utopian – நடைமுறைக்கு சாத்தியமற்ற முழுமையை நம்புபவன்

Narcissistic – தன்மேல் அதீத காதல்கொண்டவன் – Narciss கிரேக்கத்தொன்மத்தில் ஒரு பாத்திரம்.

Ian Buruma is Professor of Democracy, Human Rights and Journalism at Bard College, USA.

மூலம்: http://www.project-syndicate.org/commentary/pope-francis-and-the-morality-of-individualism-by-ian-buruma
                                                                  பிரதியாக்கம் – சிவா – தேவா